خانه » امام زمان (عج) » جریان‌شناسی دشمنان امام حسین و امام مهدی(علیهما السلام)

جریان‌شناسی دشمنان امام حسین و امام مهدی(علیهما السلام)

نفاق واژ ه ای اسلامی است و اعراب پیش از اسلام با مفهوم ویژه این واژه آشنا نبودند گرچه اصل آن در زبان عربی رواج داشت[۱] شاید علّت عدم آشنایی اعراب پیش از اسلام با این واژه به این دلیل است که نفاق در بستر جامعه دینی شکل گرفته و در جامعه کفر شکل نمی گیرد، چون کفر است. در مکه تا وقتی پیغمبر آمد نفاق وجود نداشت اما در مدینه نفاق وجود داشت پیچکی که دور درخت می پیچید هیچ وقت در بیابان خشک نمی روید، چون جایی که دورش بپیچید وجود ندارد در جایی می روید که درخت باشد، نفاق در جامعه دینی شکل می گیرد چون منافق می خواهد خودش را در قالب دین و دینداران جا بزند بنابراین نفاق همیشه در بستر جامعه دیندار و جامعه ای که اعتقاد مذهبی دارد خود را عرضه می کند.[۲] در حادثه کربلا جریان نفاق یکی از گروه های مخالف جبهه حق را تشکیل می داد، منافقان با وجود آن که نامه دعوت به امام حسین۷ نوشته بودند و پیمان همراهی با حضرت۷ را بسته بودند اما خلف وعده کردند و تمام عهد و سوگندهایی را که در نامه نوشته بودند فراموش کردند و به سپاه ابن زیاد پیوستند.
از افراد شاخص این جریان نفاق می توان از شبث بن ربعی نام برد.
پس از حرکت امام حسین۷ به سوی مکه و مخالفت وی با یزید، کوفیان با فرستادن نامه های بی شماری از ایشان خواستند که به کوفه بیاید و ولایت امور شیعیان را برعهده بگیرد. از جمله افرادی که به امام حسین۷ نامه نوشت شبث بن ربعی تمیمی بود اما این بیعت چندان به درازا نینجامید، زیرا با آمدن عبیدالله بن زیاد به کوفه شبث و بسیاری از سران کوفه دست از بیعت فرزند رسول خدا شستند و کمر به خدمت حکومت بنی امیه بستند حتی بسیاری از آنان هم چون شبث، به قتل فرستاده ی او، مسلم بن عقیل همت گماشتند آنان به دستور عبیدالله بر بالای بام ها و کوچه ها و خیابان ها رفتند و مردم را با وعده و وعید از اطراف مسلم پراکندند سپس در شبان گاه او را اسیر کردند و به قتل رسانیدند.
هنگامی که عبیدالله بن زیاد، کوفیان و در رأس آنان اشراف قبایل مقیم شهر را به کربلا اعزام می داشت روزی در پی شبث فرستاد و او را برای رفتن به کربلا فراخواند، شبث خود را به بیماری زد و از عبیدالله خواست که او را از جنگ با ذریه ی رسول خدا۶ معاف دارد و اما عبیدالله عذر او را نپذیرفت و سرانجام با هزار سوار راهی صحرا کربلا شد وی پس از پیوستن به سپاهیان کوفه، امیری پیاده نظام لشگر عمر بن سعد را برعهده گرفت.
در روز عاشورا وقتی امام در سخنرانی نخست خود نام شبث بن ربعی و برخی از اشراف کوفه را که از حضرت دعوت کرده بودند بر زبان آورد شبث در پاسخ منکر چنین کاری شد.
پس از مرگ یزد بن معاویه، عبدالله بن زبیر خلافت را در مکه برعهده گرفت کوفیان که از ستم های بنی امیه خسته شده بودند برای رسیدن به دو آرزوی خود یعنی اصلاح امور و انتقام از امویان، با عبدالله بن زیبر بیعت کردند و از عبدالله بن مطیع استاندار او در کوفه استقبال به عمل آوردند، ابن زبیر، کارگزاران بنی امیه را از عراق بیرون کرد ولی قاتلان امام حسین۷ و عاملان فاجعه ی کربلا را هم چنان در دستگاه خود نگاه داشت.
چهره های بدنامی هم چون شمر بن ذی الجوشن، شبث بن ربعی، عمر بن سعد و عمرو بن حجاج و دیگر قاتلان امام دوباره هم کاره ی عراق شده بودند.
در همین دوران، قیام توابین به رهبری سلیمان بن صرد خزاعی و چهارتن دیگر از سران کوفه به راه افتاد هم زمان با آن، مقدمات حرکت مختار شکل گرفت شبث به همراه گروهی دیگر که از ماهیت قیام مختار آگاه بودند و آن را برای جان خویش خطرناک می دیدند نزد عبدالله آمدند و او را از خطر مختار آگاه کردند. حاکم کوفه بعد از شنیدن سخنان آنان دستور دستگیری مختار را صادر کرد. ولی به دلیل نداشتن مدارک کافی او را آزاد ساخت.
مختار پس از آماده کردن مقدمات قیام، سپاهیانش را برای فتح کوفه به حالت آماده باش درآورد. ابن مطیع سران کوفه از جمله شبث را با گروهی سرباز به اطراف کوفه فرستاد تا از ورود سپاهیان مختار به کوفه جلوگیری کنند. این اقدام عبدالله بن مطیع نتیجه ای جز شکست در پی نداشت، شبث بن ربعی برای حفظ جانش به بیعت مختار رضایت داد و زیر پرچم وی قرار گرفت.
برخی از افراد همچون ابن حجر ادعا می کند شبث از کسانی بود که برای خون خواهی سید الشهدا۷ همراه مختار قیام کرد و مدتی نیز رئیس پلیس کوفه بود. سپس در قتل مختار شرکت داشت و سرانجام در ۸۰ سالگی مرد این مطلب استناد تاریخی ندارد و هم چنان که تستری در قاموس الرجال می گوید کذب محض است زیرا شبث ابتدا با مختار جنگید سپس از روی ترس با او بیعت کرد و هیچ گاه پلیس کوفه را سرپرستی نکرده هرچند شبث و دیگر سران کوفه به ظاهر با مختار بیعت کرده بودند ولی از مختار دل خوشی نداشتند و درصدد فرصتی برای براندازی حکومت وی بودند و سرانجام شورشیان کوفه در ماه ذی الحجه الحرام سال۶۶هـ.ق نیروهای خود را سازمان دهی کردند و در شهر کوفه مرکز قدرت مختار دست به شورش زدند اما این جنگ نتیجه ای جز شکست شورشیان نداشت از این رو بسیاری از سران شورش از جمله شبث مجبور به فرار شدند.
شبث بن ربعی پس از شکست از مختار، هم چون بسیاری از سران به بصره فرار کرد و زیر لوای مصعب بن زبیر درآمد. گزارش اوضاع کوفه و تحریک همه جانبه ی سران به ویژه محمد بن اشعث و شبث بن ربعی در سرکوبی مختار، به لشکرکشی مصعب به کوفه برای براندازی مختار و طرفدارانش انجامید. و سرانجام شبث در همین جنگ که به سال ۶۷هـ.ق رخ داد کشته شد.[۳] یکی از مظاهر نفاق، ریا است. امام صادق۷ می فرمایند ریا و ظاهرسازی درخت (شوم و تلخی) است که میوه ای جز شرک خفی ندارد و اصل و ریشه آن نفاق است.[۴] در دوران غیبت صغری امام مهدی۷ یکی از گروه های که در مقابل امام ۷ جبهه گیری می کند، جریان نفاق است که از چهره های شاخص این جریان می توان از مردی ریاکار به نام احمد بن هلال عبرتائی نام برد.
احمد بن هلال عبرتائی از کسانی بود که اعتبار انتصاب ابوجعفر محمد بن عثمان را منکر شد. وی در سال ۱۸۰ در عبرتا که روستایی در بخش اسکاف و نزدیک نهروان قرار دارد متولد شد و در سال ۲۶۷ درگذشت[۵] وی از راویان و اصحاب امام هادی۷ و امام عسکری۷ به شمار می آمده است و در عصر پیش از غیبت صغرا، عهده دار مقام وکالت نیز بوده است.[۶]از مأخذهای متعدد برمی آید که نام او در زنجیره اسناد روایات امامیه قرار دارد. وی یکی از نادر کلامیانی است که اکثر کتب حدیث شیعه را روایت کرده است.
کشی روایت می کند که وی عالمی برجسته و عارف متقی بوده است. برخی از نویسندگان رجال با احترام خاص می نویسند که او پنجاه و چهار بار به سفر حج رفت که بیست بار آن را با پای پیاده مشرف شده است.[۷] پس از شروع عصر غیبت صغرا احمد بن هلال در مقابل سفیر اول واکنشی نشان داد و بنا به نامه ای منسوب به امام دوازدهم ابن هلال در زمان نخستین سفیر از مهم ترین علمای عراق بود، ولی پس از انتقال سفارت به سفیر دوم به مخالفت با وی برخاست[۸] و مقداری وجوهات متعلق به امام را که نزد خود داشت از پرداخت آن به سفیر دوم سرباز زد[۹] در پی این امر توقیعی از سوی ناحیه مقدسه بدین مضمون برای وکلای عراق صادر شد اِحذروا الصوفی المتصّنع یعنی از صوفی ریاکار بپرهیزید. دلیل این امر نیز مشخص بود زیرا گفته شد که او رویّه عابدانه و صوفیانه ای را در پیش گرفته بود و به عنوان نمونه می توان به ۵۴ سفر حجی اشاره کرد که بیست سفر آن با پای پیاده بود! ولی از تعبیر الصوفی المتصنّع در این توقیع استفاده می شود که این اعمال از روی تصنّع و ریا بوده است! از این روی با وجود کمیّت بالای اعمال عبادی اش نتوانست عاقبت نیکی داشته باشد.
ظاهر زاهدانه و صوفیانه احمد بن هلال از یکسو و این که بسیاری از راویان شیعی در عراق از او روایت شنیده و نقل کرده بودند از سوی دیگر، موجب استبعاد قبول توقیع فوق از سوی شیعیان و حتی وکلای ناحیه مقدسه بود! از این رو با مراجعه به نزد قاسم بن علا یکی از برجسته ترین وکلای این عصر وی را بر آن داشتند که مجداً درباره احمد بن هلال از ناحیه مقدسه استفسار نماید! از این رو توقیع دیگری بدین مضمون صادر شد.
امر ما درباره ابن هلال ریاکار ـ که رحمت خدا از او دور باد ـ بدان صورت که می دانی برای تو صادر شده و او که خداوند گناهش نیامرزد و از لغزشش نگذرد، همواره بودن اذن و رضایت ما دخالت در امر ما می نمود و استبدادی در رأی داشت و از پرداخت دیون و اموال ما پرهیز داشت و جز طبق هوای نفس و خواسته خودش، به امر ما عمل نمی کرد، که خداوند بدین سبب او را در جهنم افکند پس ما بر رفتار وی صبر کردیم تا آن که خداوند با دعای ما، عمرش را تمام ساخت.[۱۰] در عصر ظهور نیز جریان نفاق از دشمنان سرسخت حق و حق طلبان بوده و دشمنی آن ها با اهل بیت ـ به خصوص مهدی۷ ـ آن ها را از بارزترین گروه های باطل قرار داده است.[۱۱] هنگامی که قائم قیام می کند گروهی از دین و ولایت خارج می شوند در صورتی که پنداشته می شود آنان از پیروان حضرت می باشند.[۱۲] [۱]. با کاروان حسینی، علی اشاوی، ج۱، ص۳۳٫
[۲]. هفت گفتار عاشورایی مقاله دلایل وقوع حادثه کربلا، دکتر رفیعی، ص۸۰ ـ ۷۹٫ با اندکی تفسیر.
[۳]. شخصیت شناسی عاشورا، ص۲۴۲ـ۲۱۸ با اندکی تغییر و تلخیص.
[۴]. تفسیر نمونه، آیت الله مکارم شیرازی، ج۱، ص۱۰۱٫
[۵]. تاریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم۷، جاسم حسین ترجمه محمدتقی آیت اللهی، ص۱۶۳٫
[۶]. سازمان وکالت و نقش آن در عصر ائمه:، ج۲، محمدرضا جباری، ص۶۶۰٫
[۷]. تاریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم۷، ص۱۶۳٫
[۸]. سازمان وکالت و نقش آن در عصر ائمه:، محمدرضا جباری، ص۶۶۲٫
[۹]. تاریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم۷، جاسم حسین ترجمه سید محمد تقی آیت اللهی، ص۱۶۳٫
[۱۰]. سازمان وکالت و نقش آن در عصر ائمه:، ج۲، ص۶۶۳
[۱۱]. فروع حق، رحیم کارگر، ص۴۶٫
[۱۲] . همان به نقل الغیبه طوسی، ص۲۷۳٫

 منبع :mahdi313.com

نفاق واژ ه ای اسلامی است و اعراب پیش از اسلام با مفهوم ویژه این واژه آشنا نبودند گرچه اصل آن در زبان عربی رواج داشت[۱] شاید علّت عدم آشنایی اعراب پیش از اسلام با این واژه به این دلیل است که نفاق در بستر جامعه دینی شکل گرفته و در جامعه کفر شکل نمی گیرد، چون کفر است. در مکه تا وقتی پیغمبر آمد نفاق وجود نداشت اما در مدینه نفاق وجود داشت پیچکی که دور درخت می پیچید هیچ وقت در بیابان خشک نمی روید، چون جایی که دورش بپیچید وجود ندارد در جایی می روید که درخت باشد، نفاق در جامعه دینی شکل می گیرد چون منافق می خواهد خودش را در قالب دین و دینداران جا بزند بنابراین نفاق همیشه در بستر جامعه دیندار و جامعه ای که اعتقاد مذهبی دارد خود را عرضه می کند.[۲] در حادثه کربلا جریان نفاق یکی از گروه های مخالف جبهه حق را تشکیل می داد، منافقان با وجود آن که نامه دعوت به امام حسین۷ نوشته بودند و پیمان همراهی با حضرت۷ را بسته بودند اما خلف وعده کردند و تمام عهد و سوگندهایی را که در نامه نوشته بودند فراموش کردند و به سپاه ابن زیاد پیوستند. از افراد شاخص این جریان نفاق می توان از شبث بن ربعی نام برد. پس از حرکت امام حسین۷ به سوی مکه و مخالفت وی با یزید، کوفیان با فرستادن نامه های بی شماری از ایشان خواستند که به کوفه بیاید و ولایت امور شیعیان را برعهده بگیرد. از جمله افرادی که به امام حسین۷ نامه نوشت شبث بن ربعی تمیمی بود اما این بیعت چندان به درازا نینجامید، زیرا با آمدن عبیدالله بن زیاد به کوفه شبث و بسیاری از سران کوفه دست از بیعت فرزند رسول خدا شستند و کمر به خدمت حکومت بنی امیه بستند حتی بسیاری از آنان هم چون شبث، به قتل فرستاده ی او، مسلم بن عقیل همت گماشتند آنان به دستور عبیدالله بر بالای بام ها و کوچه ها و خیابان ها رفتند و مردم را با وعده و وعید از اطراف مسلم پراکندند سپس در شبان گاه او را اسیر کردند و به قتل رسانیدند. هنگامی که عبیدالله بن زیاد، کوفیان و در رأس آنان اشراف قبایل مقیم شهر را به کربلا اعزام می داشت روزی در پی شبث فرستاد و او را برای رفتن به کربلا فراخواند، شبث خود را به بیماری زد و از عبیدالله خواست که او را از جنگ با ذریه ی رسول خدا۶ معاف دارد و اما عبیدالله عذر او را نپذیرفت و سرانجام با هزار سوار راهی صحرا کربلا شد وی پس از پیوستن به سپاهیان کوفه، امیری پیاده نظام لشگر عمر بن سعد را برعهده گرفت. در روز عاشورا وقتی امام در سخنرانی نخست خود نام شبث بن ربعی و برخی از اشراف کوفه را که از حضرت دعوت کرده بودند بر زبان آورد شبث در پاسخ منکر چنین کاری شد. پس از مرگ یزد بن معاویه، عبدالله بن زبیر خلافت را در مکه برعهده گرفت کوفیان که از ستم های بنی امیه خسته شده بودند…

امتیاز کاربران: ۴٫۸۵ ( ۱ رای)
۰ bigtheme

درباره ی ابوالفضل

ابوالفضل هستم ، دانشجوی دانشگاه فرهنگیان ، و سعی دارم که در این سایت بیشتر مطالب مذهبی و...قرار بدهم.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

طراحی سایت